Χύμα Λόγια, δώστε μου έναν τίτλο....

Δώστε μου έναν τίτλο....

Ευτελισμό διαλέξαν,

αντί να δώσουν μάχη

και την ασπίδα αφήσανε

κατάχαμα και ήρθαν

ξεδιάντροπα φωνάζοντας

πως δήθεν τους νικήσαν.

<>

Πολλές φορές μας σώσανε

και σωτηρία δεν έχει

οι ρίψασπις  ξανάρθανε

και θέλουν να μας σώσουν,

ακόμη μια φορά ζητούν,

και τελειωμό δεν έχει.

<>

Φίλοι μου, ακούστε με,

γυρίστε τους την πλάτη.
<>

Ξεχάστε τους κι αφήστε τους,

να ζουν με την ντροπή.

Τσίπα, αυτοί δεν έχουνε,

και ξεπουλάν Πατρίδα;
<>

Έχουμε εμείς φιλότιμο,

 να κάνουμε θυσίες, σαν Έλληνες περήφανοι.
<>

Δεν είμαστε στα κάτεργα,

ούτε κατεργαράκοι.

Ήμασταν λίγο εύπιστοι

και χάσαμε την μπάλα

γιατί εμπιστευτήκαμε

άτολμους κι ανίκανους, χρημάτων εραστές.

<ΙόΦ> 

Χύμα Λόγια.

Ω! τι κακό είναι κι αυτό;

Κάθε φορά να κρέμομαι στα χείλη, 

του καθενός τυχάρπαστου Ευρωπαίου;

Είναι ντροπή, μωρέ παιδιά
και είναι προτιμότερο

σαν χώρα ευνομούμενη,
να έχω εγώ τον λόγο. 
Και τούτοι εδώ, οι αλλοδαποί,
να κρέμονται απ’ τα δικά μου χείλη.

Μα που καλό και που κακό,
δεν είμαι εγώ το αφεντικό.
Αφέντες είναι έξω-τικά, ενδοτικά
κι αφερέγγυα μυαλά.
Που πάντα σ’ όλους λένε ΝΑΙ
και ο δυστυχής λαός ΠΕΙΝΑΕΙ.

<ΙόΦ>