Τα κουλουβάχατα έγιναν, κι εμείς φταίμε για όλα.

Όπου οι γονείς αφήσαμε, παιδιά σε ξένα χέρια,
γιατί αποφασίσαμε να κάνουνε καριέρα,
να μη παραπονούμαστε που χάσαμε την μπάλα
και τα παιδιά μας γίνανε, άναρχες ομάδες.

Δάσκαλοι που πατήσανε του όρκου τους τα λόγια,
κι αντί για γράμματα – μαθήματα κάνανε καθοδήγηση,
παιδιών στην ευκολία, μας έκαψαν τη «γούνα» μας
και τα παιδιά μας  έχασαν ιδανικά κι αξίες.

Γιαγιάδες που απαξίωσαν να λένε παραμύθια
και τα εγγόνια μεγαλώσανε με Μπόμπ τον σφουγγαράκι,

τώρα αυτά γυρεύουνε να αλλάζουνε το σχήμα,
σαν τα καρτούν σε σίριαλ που όλο μορφές αλλάζουν.

Νέοι και νέες αγοράζουν διπλώματα αράδα,
τρέχουν και σακατεύονται, και κάποιοι απ' αυτούς πεθαίνουν.
Νέες και Νέοι «ξενέρωτοι» το φλερτ δεν το γνωρίζουν,
βιάζονται και παντρεύονται, κοιμούνται και χωρίζουν,
γιατί «κορμιά» ονειρεύονται, ψυχές δεν λογαριάζουν.

Δεν έχω άλλα να σας πω, δεν ξέρω τι να γράψω,
μια ή δυο ευχές θα ευχηθώ,
Θεέ μου βάλε μας μυαλό, ν' αλλάξουμε πορεία,
να εργαστούμε αληθινά, να αλλάξουμε τα πράγματα,
να βρούμε πάλι τη χαρά, να νιώσουμε ευτυχία.

Ιωάννης ό Φίλος, "Averta" 2017

Όποτε η Ελλάδα πέτυχε, της οικογένειας ο θεσμός, είχε μεγάλη αξία.

Λοιπόν σας στέλνω Φίλοι μου,

μ' ευχές την καλημέρα.

Να είμαστε όλοι μια χαρά,

με διάθεση για αγώνα.

<> 

Όσοι από μας, είμαστε γονείς,

ας έχουμε τον Νου μας.

Με τα παιδιά μας μια "γροθιά",

για μια Ελλάδα Νέα.

<> 

Η συνταγή είναι απλή,

σχέδιο, δύναμη, παλμός,

διάθεση για εργασία,

για ότι είναι Ελληνικό

σε ήθος και αξία.

<> 

Όποτε η Ελλάδα πέτυχε,

της οικογένειας ο θεσμός,

είχε μεγάλη αξία.

Μέντορες είχαν τα παιδιά,

γιαγιάδες και παππούδες.

Και γονείς αγωνιστές,

με πάθος για τη Νίκη.

<> 

Φίλες και Φίλοι μου,

πάμε μπροστά.

Ας είμαστε προσεκτικοί

κι ας κάνουμε ότι πρέπει.

Ιωάννης ό Φίλος

Νοέμβριος 2016