Τα Χρόνια λοιπόν περνούν και δεν αλλάζει τίποτα.

Κυρίες και Κύριοι. Πότε θα έλθουν οι ευλογημένες ώρες να αισθάνεται ο Λαός δικαιωμένος από το πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης;Αισθάνομαι καθήκον μου να τονίζω πως ο ενεργός πολίτης οφείλει να ενημερώνεται και προ πάντων να  σκέφτεται και να αποφασίζει. Τι του ανήκει, τι του υπόσχονται και τελικά τι του προσφέρουν και ως εκ τούτου να αποφασίζει τι θα ψηφίζει.

2 χρόνια πριν

Ιωάννης Γ. Μιχαηλίδης

14 Ιουνίου 2016 στις 8:46 μ.μ. · 

Τώρα έχουμε την κυβέρνηση που ψήφισε ο Ελληνικός Λαός

ΓΡΆΦΑΜΕ στις 14 Ιουνίου 2015 στις 6:36 μ.μ. • απευθυνόμενοι στους πολύτεκνους ...

Τώρα εσείς; Τι γνώμη έχετε;;;;;

======================================

Καλησπέρα. Τώρα έχουμε την κυβέρνηση που ψήφισε ο Ελληνικός Λαός. Δε λένε όλοι ψέματα. Η Ελπίδα έρχεται.
Και όμως όλοι είμαστε σε απόγνωση. Και όσοι ψηφίζουμε λάθος αυτούς που μας έχουν 'γραμμένους'. Να γίνουμε όλοι συνδικαλιστές και να πηγαίνουμε στην παράταξη που 'τάζει' περισσότερα; Όχι. Η κάθε Κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να λύνει τα προβλήματα σε βάθος τετραετίας, μας αρέσει δεν μας αρέσει. Δεν ψήφισα την Κυβέρνηση και εύχομαι να μας φροντίζει δικαία και υποδειγματικά. Το προηγούμενο όμως να μην περιμένουμε το συνταγματικό 'δείγμα' γραφής ..... από κάθε Κυβέρνηση, να μην συνεργαζόμαστε σαν λαός και να συμφεροντολογούμε, μας εξευτέλισε και μας έκανε λεία σε κάθε κόμμα ή απόκομμα.
Οι εκπαιδευτικοί, ας οργανωθούν, μορφωμένοι επιστήμονες, μακριά από παρατάξεις και να εκπονήσουν ένα μανιφέστο. Να το μεταδώσουμε αστραπιαία για να μάθει ο λαός.
Δεν είμαι πολύτεκνος και λυπούμαι ότι δεν έκανα το καθήκον μου. Είμαι όμως φιλότεκνος.
Σας εύχομαι καλόν Αγώνα.

Ο Πραγματικός Έλληνας, έχει αίσθηση καθήκοντος και δύσκολα εγκαταλείπει Αρετές και Αξίες.

Στον Έλληνα - ουσιαστικά λέμε - δεν αρμόζει η υποχώρηση από τον αγώνα. Ο Πραγματικός Έλληνας - κατά την γνώμη μας - έχει αίσθηση καθήκοντος και δύσκολα εγκαταλείπει Αρετές και Αξίες.

Χρυσός κανόνας, εάν θέλουμε να γνωρίσουμε την Αλήθεια, είναι η αμφισβήτηση των πάντων, και η αναζήτηση της αλήθειας μέσω της ενημέρωσης.

Να ενημερωθούμε λοιπόν για να γνωρίσουμε. έτσι θα προσεγγίσουμε και την Αλήθεια.
Η Ελλάδα, για να την Υπερασπιστούμε μας θέλει Ενημερωμένους. Τι είναι Αυτό που μας συμφιλιώνει;

• Η Διάθεσή μας και ο Αγώνας μας, να είμαστε σώφρονες, συνετοί, μετρημένοι.
• Η Απόφασή μας και η Στόχευση, να είμαστε αυτοσυγκρατημένοι και ψύχραιμοι.
• Η Διάκρισή μας και η Ευαισθησία, ώστε να είμαστε δίκαιοι και φίλοι της ώριμης* ελευθερίας.
• Τέλος η Ελπίδα μας και η Συνεργασία μας, ώστε με μοχλό την παιδεία και την μεθοδευμένη πρόοδο ή ανάπτυξη, να εξασφαλίσουμε το καλύτερο μέλλον τόσο για την Ελλάδα όσο και για τους Έλληνες.

*Σε αντίθεση με τη ασύδοτη ελευθερία, που καταντάει τυραννία και όνειδος κάθε πολιτισμού.

Όλοι έχουμε δικαίωμα στο λάθος. Όλοι έχουμε καθήκον να διορθώσουμε την Πορεία μας.

• Δικαιούμαστε να αναζητήσουμε, την Ιδεολογία που ταιριάζει με τον τρόπο Ζωής μας;
• Μας Αξίζει, σαν ελεύθερες προσωπικότητες, να είμαστε δεμένοι σε κάποιο κόμμα, επειδή έχει πολλές εφημερίδες να υποστηρίζουν - όχι παρακαλώ την ιδεολογία - τις ενέργειες των στελεχών του, ως μονόδρομο;
• Θεωρώ ότι όλα τα κόμματα πρέπει να κρίνονται καθημερινά για τις θετικές τους ενέργειες ή τα απαράδεκτα σφάλματα τους.
• Όλοι όσοι εργαζόμαστε με κάποιο σχέδιο και για ένα σκοπό, κάνουμε και λάθη. Πρέπει να απολογούμαστε για τα λάθη μας, και όχι να "λέμε" πως κάναμε λιγότερα λάθη από τους προηγούμενους.
• Όλοι έχουμε δικαίωμα στο λάθος. Όλοι έχουμε καθήκον να διορθώσουμε την Πορεία μας.
• Όποια θέση και να έχουμε στην κοινωνία, πρέπει να υπηρετούμε την κοινωνία και όχι να εκμεταλλευόμαστε συμφεροντολογικά τις καταστάσεις και τους ανθρώπους.

Σημαία μου, είμαι εδώ, πιστός εις το καθήκον.

Σημαία μου, είμαι εδώ, πιστός εις το καθήκον.
Η ψήφος μου δικαίωμα, σημείο ελευθερίας.

Ψηφίζω τους καλύτερους, όσους θα σε τιμήσουν
και θέλουνε να υπηρετούν Ελλάδα με αξίες.

Όπλο ακαταμάχητο του καθενός η ψήφος,
όταν διαλέγει άριστους Πατρίδας υπηρέτες
κι όχι τους απίθανους που προσκυνούν το χρήμα.

Για μια ισχυρή Ελλάδα.

 

Έχουμε κάνει το καλύτερο για την Ελλάδα;

έχουμε κάνει το καλύτερο για την Ελλάδα; έχουμε και καθήκοντα; ή έχουμε μόνο διακαιώματα; είμαστε έτοιμοι να συνδράμουμε, με ιδέες και πράξεις, στην επιτυχία εξόδου από την Κρίση; Εμπρός λοιπόν ...

Συγνώμη μάτια μου ζητώ. Χρόνια Πολλά να ζήσεις, Ποτέ, ΠΟΤΕ μη δυστυχήσεις.

Άρχοντας ανίδεος… ξύλον απελέκητο.

Ποιος είμαι εγώ ο κυνηγός, ο σύζυγος, πατέρας,
της μάνας μου ο καλύτερος και αρχηγός της οικογένειας;

Ποιος είμαι που εργάζομαι, κουράζομαι, να μεγαλώνω τα παιδιά, σπίτι ψωμί να φέρνω;
Ποιος είμαι εγώ στο καφενέ, στο γήπεδο, σε επίσκεψη, στις διακοπές, να δίνω ορμήνιες κι εντολές,
να κάνω όλες τις μαγκιές, να διηγούμαι πως τα καταφέρνω;

Είμαι ο «Χ», ο συγγενής,
ο φίλος, ο γείτονας, είμαι ο άνδρας ο βαρύς,
ο κύριος ‘καθώς πρέπει’.

Σαράντα χρόνια στη δουλειά, οκτάωρα επανωτά,
τι κούραση Θεέ μου; Και τώρα στην σύνταξη αδελφέ μου.
Κάθομαι σπίτι και θωρώ και τι να δώ; γιατί είναι όλα Άγια;
γιατί είναι καθώς πρέπει;

Ξύπνησα και αντίκρισα πια είναι η αλήθεια.
Κάθε πρωί σαν έφευγα στου αγώνα την πορεία,
έκλεινα πόρτα πίσω μου και άφηνα την σύζυγο, Κυρία.

Κυρία και αρχόντισσα, τη δούλα μιας ζωής,
ξεσκόνισμα, καθάρισμα, σφουγγάρισμα, πλύστρα, απλώστρα, σιδερώτρα, συντηρήτρια ρούχων και συναφών,
μαγείρισσα, ζαχαροπλάστισσα, μάνα, κατηχήτρια, ετοιμασία των παιδιών,
σερβίρισμά τριών γευμάτων διαφορετικών συν ένα, πρόγευμα, γεύμα, δείπνο, κολατσιό.

Οικονόμος φοβερή, να προμηθεύει, να αποθηκεύει, να μετρά τα χρειαζούμενα…
και να πετά σκουπίδια,
να προσέχει τι θα φορέσουμε και πώς, όλα τα παιδιά κι αφεντιά,
σαν μάνα στοργική, σύζυγος κι ερωμένη,
μα πάντα ξεχασμένη.
Γιατί;

Μας ρώτησες μαμά; Μας γέννησες… και πρέπει…

Όταν στο σπίτι, ο κάθε ένας από εμάς γυρίζει, χαμόγελο αντικρίζει.
Όσα φυτά στολίζουνε, τους κήπους, τα μπαλκόνια, Αυτήν έχουν αρχηγό, γιατί καλά το ξέρουν, ότι νυχθημερόν φροντίζει τόσο για αυτά, μα πολύ για μας που της γυρνάμε πλάτη.

Ω! πλάνη, ω τι ντροπή;
Ω! μα τον ύπνο τον βαθύ;
Έχασα την μαγκιά μου.
Ήξερα ότι σε ερωτεύτηκα, ότι σε αγάπησα και σε αγαπώ ακόμη.
Τις χάρες σου, τις εκτιμώ, μα τώρα νοιώθω λίγος.

Να παριστάνω ‘Αρχηγό’, χωρίς να ξέρω τον στρατό, που με έκανε μεγάλο;
Συγνώμη μάτια μου ζητώ.
Χρόνια Πολλά να ζήσεις,
Ποτέ,
ΠΟΤΕ μη δυστυχήσεις.

Ιωάννης ό Φίλος <C> 2012
Αφιερωμένο στη σύζυγο μου.