Τα κουλουβάχατα έγιναν, κι εμείς φταίμε για όλα.

Όπου οι γονείς αφήσαμε, παιδιά σε ξένα χέρια,
γιατί αποφασίσαμε να κάνουνε καριέρα,
να μη παραπονούμαστε που χάσαμε την μπάλα
και τα παιδιά μας γίνανε, άναρχες ομάδες.

Δάσκαλοι που πατήσανε του όρκου τους τα λόγια,
κι αντί για γράμματα – μαθήματα κάνανε καθοδήγηση,
παιδιών στην ευκολία, μας έκαψαν τη «γούνα» μας
και τα παιδιά μας  έχασαν ιδανικά κι αξίες.

Γιαγιάδες που απαξίωσαν να λένε παραμύθια
και τα εγγόνια μεγαλώσανε με Μπόμπ τον σφουγγαράκι,

τώρα αυτά γυρεύουνε να αλλάζουνε το σχήμα,
σαν τα καρτούν σε σίριαλ που όλο μορφές αλλάζουν.

Νέοι και νέες αγοράζουν διπλώματα αράδα,
τρέχουν και σακατεύονται, και κάποιοι απ' αυτούς πεθαίνουν.
Νέες και Νέοι «ξενέρωτοι» το φλερτ δεν το γνωρίζουν,
βιάζονται και παντρεύονται, κοιμούνται και χωρίζουν,
γιατί «κορμιά» ονειρεύονται, ψυχές δεν λογαριάζουν.

Δεν έχω άλλα να σας πω, δεν ξέρω τι να γράψω,
μια ή δυο ευχές θα ευχηθώ,
Θεέ μου βάλε μας μυαλό, ν' αλλάξουμε πορεία,
να εργαστούμε αληθινά, να αλλάξουμε τα πράγματα,
να βρούμε πάλι τη χαρά, να νιώσουμε ευτυχία.

Ιωάννης ό Φίλος, "Averta" 2017

Ένα μικρό παιχνίδι, της εικόνας και του λόγου.

Φίλες Φίλοι μου συγνώμη, είναι μια φορά ακόμη και ίσως δεν αξίζει ο κόπος να διαβάστε παρακάτω. Είναι ένα μικρό παιχνίδι, της εικόνας και του λόγου. Μια φορά, αρχή είναι η εικόνα, που και που είναι κάτι άλλο. Παιχνιδίσματα με λέξεις, ίσως και με λίγο χρώμα. Ιωάννης Γ. Μιχαηλίδης 2017 Οκτώβριος 10

Κάθομαι στο πληκτρολόγιο και πατάω τα κουμπιά. Τι παθαίνω, πως ανάβω και πως θέλω να τα πω. Μα δεν ξέρω, δεν γνωρίζω, να βρω τον σωστό ρυθμό. Κάθομαι στο πληκτρολόγιο και πατάω τα κουμπιά. Την αλήθεια κυνηγάω και γυρεύω την στιγμή, Θέλω να την ανταμώσω και μηνύματα να δώσω, κι ας μη ξέρω πως και τι.